فصل اول تحريف در لغت و اصطلاح تحريف در لغت تحريف شىء به‌معناى كشاندن و كنار زدن و جابجا كردن آن از جايگاه خود به سويى ديگر است ، كه از « حرف الشىء » به‌معناى كنار و گوشه آن اخذ شده است . خداوند مىفرمايد : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِهِ ؛ « 1 » و از ميان مردم كسى است كه خدا را بر يك حال [ و بدون عمل ] مىپرستد ، پس اگر خيرى به او برسد بدان اطمينان يابد ، و چون بلايى به دو رسد روى برتابد » . زمخشرى - در تفسير اين آيه - مىگويد : « يعنى اينان خود را در كناره دين جاى دهند نه در وسط و قلب آن ؛ و اين مثل است كه بازگو مىكند اينان در دينشان همواره با نگرانى و اضطراب به سر مىبرند نه در سكون و آرامش ؛ مثل كسى كه در كناره لشكر جاى مىگزيند تا اگر بوى فيروزى و غنيمت به مشامش خورد آرام گيرد و سكون يابد و در غير اين صورت بگريزد » . « 2 » تحريف كلام بدين معناست كه آن را در

--> ( 1 ) . حج 22 : 11 . ( 2 ) . الكشّاف ، ج 3 ، ص 146 .